Blogs

Tini, onze voorzitter, heeft op de achterkant van een rol bloemetjesbehang een overzicht gemaakt van onze opstellingen van de liedjes. Ze plakt het aan de wand met breed plakband zodat we het allemaal goed kunnen zien tijdens het oefenen. Super handig!

Nu Nyanda wat later is, neemt Tini, als voorzitter, het voortouw. De rek- en strekoefeningen laten we maar even zitten en we beginnen met het inzingnummer ‘Something in the water’, vierstemmig én a capella. Vera en Carolien hebben Nyanda van het station opgehaald en zij komen binnen tijdens dit lied. Ze hoorden ons al zingen buiten de repetitieruimte en als ze binnenkomen zeggen ze dat het mooi klinkt.

Nu we compleet zijn, kunnen we beginnen. Het werkt heel goed met het geheugensteuntje aan de wand. Totdat…. het plakband langzaam loslaat. Het begint met één hoekje, en gevaar dreigt. Tini vliegt er op af en plakt er gauw weer een nieuw stuk overheen. Zo dat zit weer. Maar het blijkt toch lastiger dan gedacht. Datzelfde hoekje wil niet meewerken en dan, als we allen geconcentreerd naar de aanwijzingen van Nyanda luisteren, laat het papier onverwacht helemaal los en stort naar beneden. We schieten allemaal in de lach.

Er wordt toch nog veel gekletst tussendoor, maar dat is kort overleg met je stemgroep hoe iets gezongen moet worden, of hoe je moet staan. Dat heeft alles te maken met de spanning die nu toeneemt voor het concert. Eigenlijk is het best een behoorlijk pittig project. Maar we doen erg ons best om het goed te laten slagen. Aan het eind van de avond geeft Nyanda ons een compliment: ‘Goed gewerkt, dames!’. We hebben alles uit het hoofd gezongen en zijn vooral bezig geweest met hoe het op het toneel eruit moet zien. Het was een enerverende avond. Zondag is de generale repetitie met Niels Muller en band. Wauw! Dat wordt nóg spannender. Het lustrumconcert komt nu wel heel dichtbij.

Met de opwarmingsoefeningen is er nog niks geks aan de hand. Maar op het moment dat we beginnen met repeteren zoals het er op 2 december er uit moet komen te zien, slaat de drukte ineens toe. Komt dat omdat we nu uit het hoofd zingen en moeten letten op de choreografie? Het zou zomaar kunnen. Ook staan we nu niet meer op onze vertrouwde plekjes binnen het koor, maar wisselen we van positie, wanneer staan we waar en hoe. Hilarisch af en toe. Moet een groepje naar links lopen, lopen ze naar rechts, moet je elkaar geruisloos passeren, is het soms slalommen om niet tegen elkaar op te botsen. Een hele kluif om alles te onthouden, maar oefening baart kunst en aan het eind van de avond merken we dat het toch wel blijft hangen. Volgende week donderdag weer de reguliere repetitie en zondag de generale!Benieuwd hoe het gaat.

De kaartverkoop verloopt goed, maar we zitten nog niet op het streefaantal, dus kom op! Twijfel je nog? Hop opzij ermee en bezorg jezelf een topavond!

Vanaf vandaag zijn de repetities best spannend, want nu beginnen we met alles uit het hoofd te zingen. Het ene liedje gaat beter dan het andere. Er is hier en daar zeker nog werk aan de winkel, maar dat kan ook, we hebben nog een paar weken. Bovendien oefent iedere stemgroep ook nog eens apart naast de gewone repetitie om hun eigen puntjes op de i te zetten.
Om de laatste dingen door te spreken voor het concert zijn Nyanda en het bestuur deze middag naar het Theaterhotel geweest. Er is meteen gekeken hoe groot het podium is waar we op komen te staan. Aangezien we nu voor het ‘echie’ repeteren, wordt in de repetitieruimte de grootte van het podium met duct tape afgeplakt. Oeps, dat is even wennen tijdens het repeteren. In ons enthousiasme waar we over het ‘podium’ lopen ‘valt’ er soms ineens iemand daar van af, hilarisch. O jee, moeten we daar ook nog op letten!

Eerst een paar inzing-oefeningen en dan het ‘echte’ werk. Vandaag is het de laatste keer dat we de tekst erbij mogen houden. Vanaf volgende week niet meer, dan uit het hoofd. Pittig!
Voor de pauze zingen we maar een paar liedjes, want iedere zin wordt tot in detail doorgenomen.
Na de pauze nemen we alleen de regie door van de nummers, dus wie doet wat, staat waar en hoe. Dat vergt de nodige oefening, maar het krijgt steeds meer vorm.
We verheugen ons nu al op het concert, want als het wordt zoals wij dat voor ogen hebben, dan wordt het een groot succes en kunnen we apetrots zijn op onszelf.

Klaas Sanders, eigenaar van de AH, en zijn medewerker Frank, ontvangen ons hartelijk met koffie/thee en speculaaskoek/-brokken.
De rollen worden verdeeld. MariAnne is de hoofdpersoon en zij zal op de voet worden gevolgd. De filmcrew in de personen van Klaas-Jan en Hilde arriveren ook en het draaiboek wordt doorgesproken. We nemen allemaal onze plaatsen in. Anita is de caissière vandaag en krijgt van Klaas Sanders een AH-jasschort met bijbehorend sjaaltje. Als een volleerd caissière zit ze achter de kassa. Tini heeft twee van haar kleinkinderen bij zich en die mogen ook meedoen. Iedereen zit helemaal in de rol. MariAnne heeft de opdracht om gehaast boodschappen te doen en dus rent ze de hele winkel door. Maar een ‘take’ is nooit in één keer goed, dus hoppa, nog een keer en nog een keer. En ze doet het fantastisch. De filmers zijn tevreden over het resultaat. Wij zijn natuurlijk ook allemaal erg benieuwd, maar we moeten geduld hebben. Ook nieuwsgierig geworden? Kom dan naar ons concert.