Blogs

We zijn op tijd aanwezig en beginnen met een canon over de lente. Heel toepasselijk want het was heerlijk weer en dat blijft het ook de komende dagen nog zo. Een mooi paasweekend staat ons te wachten.

Vandaag is Dries er om ons te begeleiden, zodat Nienke zich kan concentreren op het dirigeren. Op 10 mei staat een workshop gepland en 18 mei een gastoptreden in de stad bij het 15-jarig jubileum van het shantykoor de Oostvaarders, daarom alvast een repetitie met Dries. Nienke heeft ons huiswerk opgegeven van vier nummers en daar gaan we mee aan de slag. Als eerste Havana. Hier worden echt alle puntjes op de i gezet. Iedere stemgroep krijgt de nodige aandacht.

Irma van de sopranen heeft een drukke dag gehad en is nog niet helemaal gefocust. De details landen niet direct en soms is dat hilarisch als ze een paar keer het ‘doo-doo-doo-tje serieus doorzingt waar we moeten stoppen. Dan pakt ze een hoge noot terwijl die laag moet. Het gebeurt allemaal met volle overtuiging. Maar Irma is niet de enige die er af en toe moeite mee heeft. Ook Anita is bij ‘Iedereen is van de wereld’ even de weg kwijt bij de laatste regels. Heel voorzichtig zingt ze in het begin mee, maar helaas nét te laat. Het klinkt sneu waardoor Irma in de lach schiet. Als Anita denkt dat ze het te pakken heeft, gaat ze voluit en weet dat de laatste ‘iedereen!’ als ‘Iederrrrrr-een’ gezongen moet worden. Die knalt ze er in, maar toch weer nét op het verkeerde moment. Henriët die naast haar staat proest het uit.

Maar dan zijn we er nog niet want Renate heeft moeite met de timing van ‘Got me feeling like’ in Havana. Er moet ingevallen worden meteen na de tekst van de alten, en de woorden moeten ook nog eens heel snel achter elkaar gezongen worden. Ze is te snel of te laat. Anita geeft haar de tip als aanloop naar de inzet, een hap lucht te nemen en niet naar de tekst, maar naar de alten te kijken. Dat doet ze, en na een paar keer lukt het. Weer een hobbel genomen.

Het is soms een onbedoelde komische bedoening bij de sopranen. Renate kijkt soms wazig naar haar collega’s omdat ze het even niet weet, Irma zingt haar eigen partij, Grietje zingt en swingt, Anita probeert zich te focussen, maar dat lukt niet altijd en Jeannette volgt trouw de noten van de partituur.

Anita is zo opgelucht dat ‘The rivers of Babylon’ goed ging, dat ze op haar stoel ploft. Nee! Boven op haar bril! Beide pootjes liggen er zielig bij, daar valt niets meer aan te plakken. Het is een pince-nez geworden, een op de neus geklemde bril. Die kan zo de prullenbak in. Dat wordt naar Kruidvat voor een nieuwe.
Het lijkt zo alsof er niet serieus gewerkt wordt tijdens de repetitie, maar niets is minder waar. We hebben goed naar Nienke geluisterd en alles klinkt al veel beter.

Nu blijven oefenen thuis en dan kunnen we ons goed laten zien en horen op 18 mei. Maar eerst hebben we twee weken vakantie. Fijne paasdagen!

Langzaamaan druppelt iedereen binnen. Sommigen zijn er al wat eerder, maar het gros is er zo rond half acht. Dat heeft te maken met de judovereniging die van dezelfde oefenruimte gebruik maakt en altijd een uitloop heeft. Dan schuift alles automatisch wat op. Maar, daar komt verandering in. Nienke verzoekt ons om in de toekomst ruim op tijd aanwezig te zijn, zodat we meteen op de afgesproken tijd kunnen starten. Dit is besproken in de bestuursvergadering. Prima! Geen probleem.
Ook is afgesproken dat de twee rijen van de 1e alten worden omgewisseld. De nieuwe eerste rij mag zich nu laten zien, maar vooral ook laten horen. We zijn benieuwd.

Dan beginnen we natuurlijk eerst in te zingen. Vierstemmig, op alle klinkers een melodie. Vervolgens worden we voor de leeuwen gegooid want dan is het de bedoeling dat we allemaal, een voor een, een stukje improviseren terwijl de rest van het koor de melodie op klinkers blijft zingen. Het koor kent geen solisten, dus moet je even je grens over. Super tof is het dat níemand weigert. Iedereen doet haar improvisatie en daar zitten hele interessante bij. Dat is het mooie van dit koor, je kwetsbaar durven opstellen en niemand die je in de maling neemt. We respecteren elkaar.
Dan komt het echte werk, Havana. Hoewel er druk geoefend is en het al best goed klinkt, moet er toch nog aan geschaafd worden. En nu moet de wisseling van de 1e alten zijn effect hebben, want die stemgroep heeft de lead en dat betekent dat je met volume moet zingen. Ook hier weer even een drempel over, maar het komt er pittig goed uit. Tini is verrukt, eindelijk mag ze vol gas geven. Ze vindt het heerlijk. Tot de pauze krijgt Havana onze aandacht.

En dan staat daar bij de koffie ons weer wat lekkers te wachten. Een heerlijke (Indische) cake, gebakken door Thea omdat ze jarig is geweest. Die gaat erin als…

Na de pauze gaan we verder met Africa, ook dat nummer vraagt nog even de nodige aandacht. Per stemgroep wordt het een paar keer herhaald, ‘Nog een keer doen? Om het te slijten?’ vraagt Nienke dan. ‘Ja, doe maar’, klinkt het meteen.

Als laatste lied zingen we Country Roads. En weer gaat Tini uit haar dak. Ze heeft tijdens een vakantie in Amerika de Blue Ridge Mountains in levende lijve mogen aanschouwen. Ze vertelt dat ze in een klein kroegje daar in de buurt wat ging drinken en er speelde op dat moment een livebandje. Het kon natuurlijk niet uitblijven. Tini móest en zou in dat prachtige Blue Ridge Mountains het nummer Country Roads moeten horen. Dus speelde het bandje het nummer op haar verzoek en Tini ging daarop helemaal los, zong vol enthousiasme en overgave mee. Net als vanavond trouwens, ze is weer helemaal terug in dat kroegie. Zo mooi om te zien! Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en het met lied nog een beetje na-neuriënd verlaten we de repetitie.

Bijna half 8. De judoërs zijn nog druk bezig om de tatami op te ruimen. Met vereende krachten worden stoelen en piano neergezet en even later kunnen we beginnen. Nienke vraagt zich even af of er veel laatkomers zijn, maar nee … er zijn een aantal afmeldingen.

We starten met een korte inzinger. Dan volgt een oefening in gekke bekken trekken en malle geluiden maken om alle spieren goed los te krijgen. Nog een oefening: om de beurt zingen we een noot. De kunst voor de rest van het koor is, om zo snel mogelijk dezelfde toon en klank over te nemen. Niet smokkelen door er langzaam naar toe te glijden, maar in je hoofd vast de goede toon klaarzetten en dan meteen raak schieten.

Na deze concentratieoefeningen gaan we aan de slag met Havanna. We beginnen aan het slot. Er zitten lastige sprongen in. En de mezzo’s schrikken van de hoge bes die in hun partij staat. Maar Nienke stelt ze gerust: “als ik als alt erbij kan, dan kunnen jullie het zeker”. En dat klopt helemaal.

Voor we het in de gaten hebben is het al weer tijd voor de koffie. Grietje heeft heerlijke wortelcake en chocoladekoek gebakken. Dat is smullen. Menig koorlid vraagt om het recept.

Na de pauze nog een stukje Havanna. Het begint al steeds beter te klinken. Een mooi stuk. Daarna Africa. En ook die valt steeds beter.

Nog een paar heerlijke uitzingers en dan zit de repetitie er weer op. Met de opdracht om thuis de ingezongen partijen nog eens goed te oefenen keren we voldaan huiswaarts.

Vandaag is er eigenlijk niets bijzonders te melden. We zijn druk bezig met Havana. Iedereen is behoorlijk geconcentreerd. Misschien valt er volgende week meer te vertellen.

Na het inzingen beginnen we met een nieuw nummer Havana van Camila Cabello. Dit nummer gaan we instuderen voor ons optreden 8 juni bij Amusing in Hengelo.

Nienke heeft het arrangement gemaakt en reikt de kopieën uit die net anders dan anders gekopieerd zijn. Het is dubbelzijdig, maar als je het blad omdraait staat de tekst op de kop. Best een grappige situatie, want nu is het niet alleen letten op je partij die ingestudeerd moet worden maar ook hoe het bladmuziek om te draaien. Als automatisme draai je het blad om als in een boek, maar dan staat alles op de kop, dus dat gauw corrigeren dat gaat gepaard met hilariteit en een hoop geritsel. Dan heb ik het nog niet eens over de in te studeren partijen, wat een tongbrekers zitten erin! Het is hard werken, maar voor de pauze hebben we het nummer al goed in de ‘grondverf’ gezet.

Zo, nu eerst koffie en thee, dat hebben we wel verdiend.
Na de pauze gaan we verder met Africa waar de de puntjes op de i worden gezet. De uitsmijter wordt Shosholoza en dan is de repetitie al weer om. De avond vloog voorbij.