Blogs

Vanavond is de generale repetitie voor het kerstconcert met de Oostvaarders op zaterdag 23 december in de Grote Kerk van Almelo.
Daarom zijn ook vanavond alle koorleden aanwezig van de Oostvaarders om samen te repeteren om het concert tot een succes te maken.
Bij binnenkomst zien we mannen, veel, heel veel mannen. In de pauzeruimte, het toilet, de garderobe en de repetitiezaal, we komen ze overal tegen. Dat kennen we natuurlijk niet. Ze hebben het onderling al reuze naar hun zin. vaak is het voor beide koren met elkaar ook een weerzien van bekenden, kortom een gezellig samenzijn.

We oefenen eerst de gezamenlijke nummers en dat betekent dat we of door onze eigen Nienke worden gedirigeerd of door de dirigent van de Oostvaarders. Wat klinkt het geluid van dat koor mooi en vol. Dat hebben mannen al sowieso voor op vrouwenstemmen, en dan ook nog met zo’n groot aantal, dat kan alleen maar goed klinken. Maar wij gaan er goed in mee en de mix is erg mooi.

De puntjes worden op de i gezet en dan vertrekken de Oostvaarders en wij blijven de resttijd nog ons programma verder afwerken.
Zo, wij zijn er klaar voor en hebben er heel veel zin in.

We zien iedereen graag zaterdag a.s. om 15.00 uur in de Grote Kerk. Kom op tijd, want vol=vol!

Bijna onwennig, na een vakantie van 5 weken en een paar weken later beginnen in verband met de
stemtesten die werden gedaan. Eindelijk weer gewoon om kwart voor acht beginnen. Na het gebruikelijke los schudden
van schouders, armen en benen, geeft Jorn “ademhaling les”. Leren op de goede manier adem te halen is soms een kunst.
Vooral als je lang achter elkaar moet zingen en de ademhaling dan wat later hoort te zijn dan je misschien wel zou willen.
Dus een flinke hap lucht nemen en zo lang mogelijk doorzingen.

We beginnen met het kerstlied van Pentatonix “That’s Christmas to me”, een prachtig, maar ook beetje lastig nummer.
Zeker als je geen lead hebt…
Gelukkig was er een stukje ingezongen door Jorn’s vriendin en daar moeten velen het van hebben.
Meezingen met de ingezongen muziek is zo fijn, als je geen noten kunt lezen. En al kun je wel noten lezen, door meezingen
met ingezongen muziek, gaat het toch echt sneller.
Met het tweede deel gaan we dan verder en is dus lastiger te volgen.
Zelfs onze dirigent vroeg zich af waar hij aan begonnen was en hij heeft het nog wel zelf gearrangeerd.

Dan is het pauze! Jammer, er is niemand jarig en dus ook geen traktatie. Wel wordt er gepraat over hoeveel tijd we nog hebben om de kerstliedjes erin te krijgen, maar gelukkig komen er nog twee workshops aan binnenkort.
Daar leren we zeker heel wat bij! Gezellig en leerzaam, inclusief lunch, geweldig toch!
Na de pauze vraagt Jorn “Entre le boeuf” te zingen. Een Frans kerstliedje dat gaat over het kindje Jezus, dat slaapt tussen een os en een ezel. Vorige week ging dat prima en klonk mooi, maar vanavond was het niet om aan te horen. Waar dat nu aan ligt? Dan wordt besloten om het “normale” repertoire te zingen. “Leun op mij, Fix you en Something inside so strong”. Dit gaat voor de meesten uit het hoofd. En eerlijk, dat is zoveel fijner! Geen boek, geen geblader, geen gezoek, dus zo snel mogelijk in het hoofd stoppen.
De os, de ezel en het kindje:”Entre le boeuf et l’ane gris”.
Fijn weekend en tot volgende week.

Vanavond is de laatste stemgroep aan de beurt voor een halfuurtje extra oefenen. Het zijn de sopranen die de serie afsluiten. In dat halfuurtje wordt ieders bereik beoordeeld en daarmee samenhangend of je nog steeds tot je stemgroep behoort.
We krijgen goede feedback van Jorn en de conclusie is, we zitten allemaal nog op de juiste plek. Heel erg fijn!

Vanavond staat ook het kerstrepertoire op het programma. De tijd vliegt, voor je het weet is het kerst en we willen ons natuurlijk goed presenteren bij de kerstoptredens. Daarom moeten we flink ‘aan de bak’ aangezien we ook een paar nieuwe nummers gaan instuderen, zoals o.a. het prachtige That’s Christmas To Me.

Vorige week zijn we daarmee gestart en vanavond gaan we verder. We hebben er allemaal zin in en hoewel er nog flink geoefend moet worden, is het begin veelbelovend.
Tijdens de pauze is er een verjaardagstraktatie van Christine. Lekker hoor! Na de pauze zingen we voor haar uiteraard het Lang Zal Ze Leven.

Jorn geeft aan dat hij wil weten in hoeverre de kerstnummers Entre Le Boeuf en Christmas Was A Friend Of My er nog in zitten. Het eerste lied gaat goed, die kunnen we sowieso in het repertoire houden. Maar dan, het andere nummer is om te beginnen een héél lang nummer en niet het gemakkelijkste. Maar, we beginnen vol enthousiasme en overgave te zingen totdat we op een punt aankomen waarop de zangpartijen heel erg door elkaar heen gaan. Het wordt een chaos! Iedereen zingt stoïcijns door terwijl we allemaal weten en horen dat het nergens meer op lijkt. Hilarisch. Jorn speelt ook gewoon door, maar ligt wel dubbel van het lachen, net als wij trouwens. Resultaat: dit nummer gaat in de ban!

‘Genoeg kerstnummers voor vanavond, we gaan (andere) leuke liedjes zingen’, zegt Jorn. Natuurlijk kiest de jarige een verzoeknummer aan en dat wordt Something Inside So Strong. Ook prachtig, daar kun je zo mooi je gevoel inleggen. Iedereen heeft wel een keer iets meegemaakt waarin je gevoel voor rechtvaardigheid geweld werd aangedaan. Dan is dit nummer,van oorsprong een strijdlied, uitermate geschikt waaruit je kracht en troost kunt halen.

Uiteindelijk eindigen we dan met Something In The Water. Daar komt alle energie vrij. Het is lekker vlot en s(z)wingt enorm. Je ziet ook iedereen genieten. Een mooie afsluiting van de avond.
Tot volgende week!

Buiten lijkt het nu echt herfst, het regent pijpenstelen. Zangeressen die op de fiets zijn, komen kletsnat binnen.
Ja, we hebben er iets voor over…
In de kantine zitten al een paar koorleden te wachten tot de alten klaar zijn met hun stemmentest.
Die horen we zachtjes zingen in de zaal. De één na laatste groep, de sopranen volgende week nog, daarna wordt
de tijd van beginnen weer normaal.
Herfst en Kerst, klinkt bijna hetzelfde, maar we hebben geen herfstrepertoire (hoewel “Autum Leaves”?),
wel een echt kerstrepertoire.

Deze avond gaan we beginnen met nieuwe kerstmuziek, we waren via mail op de hoogte gesteld
van 4 nieuwe nummers, die we konden beluisteren via YouTube. De ingezongen versies komen nog.
Wel werd de eerste muziek (op noten) uitgedeeld en groep voor groep onderhanden genomen.
Wie had geluisterd naar YouTube (Pentatonix: “That’s Christmas to me”), moest wel schakelen naar de eigen partij.
Het is een prachtig nummer en we doen ons best, maar wennen aan eigen partij is het wel.
Goed dat we de stemtesten doen, want het gaat van behoorlijk laag, naar hoog, zeker voor de mezzo’s,
maar binnen bereik zullen we maar zeggen. Kerst is coming to town.

In de pauze wordt er getrakteerd, want Renate is jarig geweest. Er wordt natuurlijk gezongen voor haar, dat is traditie
en de jarige mag een nummer uit het repertoire kiezen. Ze kiest ervoor dit aan het eind te doen, want moet er even over nadenken, zegt ze. We nemen de Pentatonix song verder door, zo is de avond heel snel om. Jorn vraagt om, buiten de drie nummers uit de mail, naar twee andere te kijken. Volgende week zullen we horen wat we daar nog van zullen gebruiken.
“Entre le boeuf” en “Christmas was a friend of mine” zal dan worden “getest”.
Renate kiest voor “California dreaming”, lang niet gezongen maar klonk echt goed.
We gaan met deze muziek in de oren vrolijk het herfstweer in.
Tot volgende week

Vandaag was ons optreden in de stad. We verzamelden gedeeltelijk bij Van der Poel, nee niet voor ijs, maar om in te zingen. Maar er stonden ook zangeressen te kijken naar een optreden in de style van “De Starsisters”.
Een militairorkest en 3 zangeressen die “Stars on 45” repertoire brachten. Leuk om te horen.

We verhuizen naar de ANWB en dan moet er geholpen worden om onze versterking goed te krijgen.
Soms komen de dames er niet uit. Jorn is dan ook even technicus. Van inzingen komt niet veel,
omdat we wat laat zijn met alles. Even één liedje en dan gaan we ervoor. We moeten wel iets meer gas geven,
want verderop is er een band die ook staat te spelen. Maar het eerste nummer “Before I go” gaat goed, inclusief choreografie. We zitten er gelijk goed in. Er zitten mensen te luisteren, ook ex-zangeressen die eens met ons mee zongen.
Ons repertoire valt in de smaak zo te zien bij verschillende mensen.

Ook “Havanna” gaat prima en de dirigent is tevreden bij dit begin, dat laat hij ons zien.
We zetten ons programma voort met Respect, Fix You, dan valt op dat er jonge mensen blijven staan, want dit kennen ze allemaal wel en sommige zingen mee. We eindigen met “Can you feel it”, dat knalt eruit.
Het eerste optreden zit erop. Even 10 minuten pauze…

Na de pauze komt er een grote fan bij ons staan en die wil graag een Nederlands liedje horen, dus zetten we “Het was een nacht” in van Guus Meeuwes en zij zingt voluit mee. Met het Zwingkoor kun je alle kanten op toch ?
Het tweede optreden is wat repertoire gelijk aan het eerste, maar er staan andere mensen te luisteren. Enkele zangeressen hebben in de pauze vrienden of familie opgezocht, die er stonden. Die blijven natuurlijk staan luistern. Foto’s en film wordt er veel gemaakt. Hoewel het de tweede keer iets zwaarder werd om te zingen, ook vanwege het geluid aan de andere kant van het plein, hebben we toch genoten van ons optreden en we hopen de mensen om ons heen ook. Zingen is altijd fijn! Tini maakt nog duidelijk dat dames jong of iets ouder zeer welkom zijn in ons koor.
We hopen dat er een paar dames reageren op deze uitnodiging.
Enkele zangeressen gaan iets drinken na afloop, anderen gaan een ijsje halen.

Donderdag gaan we weer over tot de orde van de dag. Misschien wel langzaam naar het Kerstrepertoire.

Dus.. tot donderdag